නූතන සෘෂිවරයෙකුගේ පහළ වීම

rishi

බයිබලයේ පටන් ගැන්මේදී දෙවියන්වහන්සේ අහසත් පොළොවත් මැවූ සේක කියන්නා වගේ කතාවක් චරක සංහිතාවේ ද ඇත.මහාබ්‍රහ්මයා විසින් එවනු ලබන නියෝජිතයෙකු මෙලොවට එන්නේ ගෙඩි පිටින් මැවූ ආයුර්වේදය අතැතිවය. ඔහු සියළුම සෘෂිවරුන් හිමවතට කැඳවා මහා සම්මේලනයක් පවත්වා මේ දැනුම ඔවුනට ලබා දේ. මෙය කියවන වාරයක් පාසා මට මහබඹුන් එක්ක ඇතිවන්නේ දැඩි අමනාපයකි. ඒ අපේ සෘෂිවරුන් දෙකේ කොලයට දමා ආයුර්වේදය ගෙඩි පිටින් ඔවුන්ගේ ඔළුගෙඩිවලට අතහැරිය නිසාය. අපට ඉන්නේ කුමන ක්‍රමයකින් හෝ සුවිශේෂ ඥේය මණ්ඩලයකින් යුතු සෘෂිවරුන්ය. ඔවුන්ගේ හිස මතට මේවා උඩින් ගෙනැවිත් අතහරින්න උවමනා නැත. බයිබලයේ එක බුල්ෂිට් වී මේක එළකිරි වෙන්ඩ බැරිය.

අපි මොහොතකට සෘෂිවරුන්ට පෙර පෘථග්ජන මිනිසුන් මෙලොව පහළ වූවා යයි සිතමු. (සැබවින් ම ආයුර්වේදය අනුව නම් මුලින්ම පහළ වුනේ දෙවිවරු හා සමාන මිනිසුන්ය. ඒකට පස්සේ එමු. ) මේ පහළ වූ මිනිසුන් උපන් දා සිට නොකා නොබී ඉන්නට නැතුව ඇති. මේ මිනිස්සු මේ දේ කෑමට සුදුසුය. මේ දේ නුසුදුසුය කියා දැන ගන්න ඇත්තේ කෙසේද? සෘෂිවරු පැමිණ කියා දෙන තුරු බඩගින්නේ සිටියේද? අර සිංහලෙන් ‘ට්‍රයල් ඇන්ඩ් එරර්’ කිව්වේ ඒකටය. ඒකට විද්‍යාව තියෙන්ඩම ඕනෑ වෙන්නේ නැත. මිනිස්සු කාලා බීලාම නොයෙකුත් පාඩම් ඉගෙන ගන්නට ඇති. ඒ වගේම උන්ගේ ඊළඟ පරම්පරාවටත් කියලා දෙන්න ඇති. මේ මිනිහෙකුට අහම්බෙන් අරළු ගෙඩියක් කන්න වුනා යැයි හිතමු. පළමුව ඔහුට එහි රස ගැන සංවේදනයක් ඇති වේ. දෙවනු ව බඩයන්නට පටන් ගන්නා විට එහි ගුණ ගැන පණිවුඩයක් ද ලැබේ. මේක ඇනලා උගන්වන්න සෘෂිවරු උවමනා වෙන්නේ නැත.

දැන් අපි ත්‍රිදෝෂවාදය ගැන පොඩ්ඩක් බලමු. චරක ආචාර්යතුමා මේවා දෙව්ලොවින් ආවා කියා පටන් ගත්තත් එතැනින් එහාට විස්තර කරද්දී ඒක අමතක කර දමයි. එහෙත් විටින් විට නැවත ඇවිත් මේවා අපට ලැබුනේ දෙව්ලොවින් බව කියා යන්නටද පෙළැඹෙන්නේ හරියට බ්‍රෙෂ්ටියානු නාට්‍යයක හිටපු ගමන් මැදට පැන “මේක හලෝ නාට්‍යයක්” කියන්නාක් මෙනි. (මම මේ සංහිතා ලියන ශෛලියට කුමන හේතුවක් නිසා හෝ බොහෝ ඇළුම් කරමි. ) ත්‍රිදෝෂවාදයට පාදක වන්නේ අප අවට ඇති පරිසරයේ වූ බලවේග තුනකි. මේ සංහිතාවෝ ඒ ගැන නොසඟවා පවසති. පළමුවැන්න හිරුය. එය මෙලොවට ආලෝකය දෙයි. උණුසුම ගෙන එයි. ගින්දර සහ පිළිස්සීමේ ගුණය ගෙන එයි.දෙවනුව සඳුය. සඳු මෙලොව සියළු සෞම්‍ය ගුණයන්ට හේතු වේ.තෙතමනයට මුල එයයි. තෙතමනය නිසා බර බව ඇතිවේ. මිනිස් සිතේ කරුණාව පහළ වන්නේ සඳ ඇති දාට එයින් ලැබෙන සිසිලස නිසාය. මේ බලවේග කෙතරම් කෙරුම්කාරයින් වුවත් සුළඟ නැත්නම් ලෝකය මළා වැනිය. හෙල්ලෙන්නේ නැති. සියළුම චලනයන් ඇතිවන්නේ මේ සුළඟ නිසාය. ගස්-වැල් සෙලැවෙන්නේත්, ගංගා දිය ඇලි ගලන්නේත් මෙහි බලපෑමෙනි. දැන් මොහොතකට හිතමු මේ ගැන. පෘතග්ජන අපට මේ දේ කියා දෙන්න සෘෂිවරු අවශ්‍යද? මේ ඕනෑම මිනිහෙකුට ඇඟට දැනෙන දේවල්ය. එහෙනම් අපට සෘෂිවරු අවශ්‍ය වුනේ කුමකටද? අපි ඒ ගැන ඊළඟට බලමු.

මිනිසුන් විසින් තමන්ගේ ඉන්ද්‍රියයන්ට දැනෙන දේ හරහා එකතු කරනු ලබන දැනුමක් නිරන්තරයෙන් පවතී. එහෙත් මේ දැනුම ක්‍රමාණුකූල ව සංවිධානය කරන්නටත්, ඒ සංවිධානය කරගත් දැනුම් පද්ධතිය ඔස්සේ තම නැණැස මෙහෙයවා එය තව දුරටත් විස්තාරණය කරන්නටත් ඒ විස්තාරණය කර ගත් දැනුම ඔස්සේ යමින් ඉදිරියට පුරෝකථනය කළ හැක්කේ අසාමාන්‍ය මනසක් ඇත්තෙකුට පමණි. මෙලෙස මනස දියුණු කළ මිනිසුන් අපි සෘෂිවරු සේ හඳුන්වමු. මෙතැන් පටන් ආයුර්වේද සිද්ධාන්ත ගොඩ නඟන්නේ මේ අය විසිනි.මේ මනස දියුණු කළ මිනිසුන් තමන්ගේ පංචේන්ද්‍රියන්ට දැනෙන දේ මෙන්ම ඒ හරහා මනස් ඉන්ද්‍රියට දැනෙන දේ සංයුක්ත කොට විශ්ලේෂණය කරමින් නැවත සමස්තය සංස්ලේශනයෙහි දක්ශයෝ ය. ඔවුන්ට අද යුගයේ ‘සෘෂීන්ට’ වඩා සංශ්ලේශන හැකියාවක් ඇති නැණැසක් තිබෙන්නට ඇත. එය එසේ වුනේ ඇයි?

මගේ පාසල් සමයේ මා හා නේවාසිකාගාරයෙහි එක් අන්ධ සිසුවෙක් විය. ඔහු අන්ධ වුවත් කිසියම් හඳුනන පුද්ගලයෙක් තමන් ලඟින් යන විට “ඔය අහවලා නේදැ”යි හරියට කියන්න හැකිය. ඔහුගේ මේ ‘විශ්මිත’ හැකියාවෙන් අපි නිරන්තර විශ්මයට පත්වීමු. එහෙත් ඔහුගේ අනිකුත් ඉන්ද්‍රියන් මේ සා දියුණු වූයේ ඔහු අන්ධ නිසා බව මොහොතකට අමතක කරලීමු. සෘෂිවරුන් බිහි වූ සමයයේ අද මෙන් අපගේ පංචේන්ද්‍රියයන් සහ ඉන්ද්‍රියය විෂයයන් අතරට නොයෙකුත් ඇටවුම් යොදා එම ඉන්ද්‍රියයන්ගේ හැකියාවන් ‘විශාලනය’ කිරීමක් නොතිබුණි. මේ නිසා එම යුගයේ ‘ප්‍රාඥයින්ට’, සැබෑ ප්‍රාඥයෙකු වීමට නම් තම මනැස වැඩි දියුණු කර ගැනිම අනිවාර්ය අංගයක් විය, . එ නිසා අද යුගයේ ප්‍රාඥයින්ට වඩා විශාලනය වූ මනසක් තිබෙන්නට ඇත. අපි එම මනසින් කළ කී දෑ ගැන අද දවසේ විශ්මයට පත් වෙමු. එහෙත් අපි අමතක කරන දේ වන්නේ අද මෙන් පංචේන්ද්‍රියන්ට දැනෙන දේ විශාලනය කර බලමින් එය විශ්ලේෂණය කිරීමේ හැකියාව ඔවුන්ට නොතිබුන බවයි. හරියට මගේ අන්ධ මිත්‍රයා ගේ අන්ධභාවය අපට අමතක වුනාක් මෙනි.

මම හැමදාම දකින සිහිනයක් ඇත. ඒ අනාගතයේ යම්කිසි දවසක සිය ‘ඉලෙක්ට්‍රෝණ අන්වීක්ශයෙන්’ ලෝකය දෙස බලමින් සියළු දේ වෙන්කර විශ්ලේෂණය කරමින්, නැවතත් තම පළල් වූ ‘මනස් ඉන්ද්‍රියය’ යොදා ගෙන එය නැවත සමස්ත ලෝකය බවට සංස්ලේෂණය කරන ‘නූතන සෘෂිවරයෙක්’ උපදිනු ඇතැයි කියාය. මේ නූතන සෘෂිවරයා මට දියසේන කුමාරයාට වඩා බොහෝ වටින්නේය.

Advertisements

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )